En önemli değişiklikler arasında Özgür Yazılım A.Ş. geliyor. Uygun Teknoloji artık fiilen Özgür Yazılım A.Ş.’nin bir parçası. Değişmeyen ise yaptığımız iş. Adından da belli olduğu üzere özgür yazılım geliştirmeye devam ediyoruz. Linux’a, Java’ya ve tabii ki Tekir‘e devam ediyoruz…

Değişen şey Tekir’in geliştirme süreci. Tekir artık daha şeffaf geliştirilecek. Detayları pek yakında. Değişmeyen ise Tekir’in bir özgür yazılım olarak hayatına devam edeceği.

Kullandığımız araçlar arasında değişen şeyler var ama değişmeyen bunların da özgür yazılım olması. Artık Java dışında başka yazılım geliştirme teknolojilerine de hakimiz ve tabii ki hepsi özgür yazılım.

Özgür Yazılım A.Ş. içerisinde farklı firmaların birleşiminin doğal sonucu olarak, firma kültüründe değişiklikler var. Değişmeyen ise bizlerin topluluğa ve özgür yazılım konusunda aktivist olmaya bakışında bir değişiklik olmaması. Bir değişiklik varsa bile bu olumlu yönde.

Sonuç olarak hayat devam ediyor. Değişmeyen tek şey, değişimin kendisi…

14 Ağustos Pazar günü, yaklaşık iki yıl önce F650 GS’i aldığımda yaptığım ilk uzun yol olan Ağva, Kandıra, Kerpe üzerinden Karasu yolunu bu sefer motoruma veda için yaptım. Bir iki kere yanlış yollara sapınca ve o yoldan gitmeye inat edince normalden biraz daha fazla yol yapmış oldum ama Karasu’dan önce Sarısu’yu görmüş oldum. Aslında gönül Karasu’dan geri dönmeyip yola devam emek isterdi ama neylersin…

500 KM civarındaki yolu 12-13 saat gibi bir sürede tamamlayıp en azıda bir süre için motor binme isteğimi körelttim sanırım ( o kadar saat motor üzerinde olunca insanın kıçı acıyor )

Peki başka motor alacak mıyım? Sanırım evet ama ne zaman ve hangi model orası belli değil.

Daha önceki gidişimde de belirttiğim gibi Kıbrıs’a özgü yiyecek birşey yok ama bu aç kaldık anlamına gelmiyor

***

Bu hafta sonu da Eskişehir’deyim. Osmangazi Üniversitesi Matematik ve Bilgisayar Kulübü’nün etkinliğinde Cumartesi saat 13:00′de “Özgür Yazılım Öğrencilere Neler Sağlar?” sunumu yapacağım. Ayrıca uzun zamandır görmediğim Anadolu Üniversitesi’nden eski sınıf arkadaşlarımla buluşacağım.

Oraya kadar gitmişken “İnternetime Dokunma Yürüyüşüne” Eskişehir’den destek vereceğim… Herkesi kendi şehrinde sokaklara bekleriz!

Biz bahar geldi zannederken aslında gelmemiş. Yürüyüş sırasında bir kar yağdı bir güneş açtı. Hafif yağmurlu bir yürüş olacağını düşündüğüm için yanıma sadece tozlukları ve pançomu almıştım. Üşümedim ama eldiven ve şapka alsaymışım yanıma hiçte fena olmazmış. Uzun süredir masa başında oturmaktan kaynaklı olarak bayağı bir hamladığımı düşünüp telaşlanıyordum ama korktuğum gibi olmadı. Tabii ki yoruldum ama yürüyüşün ardından beklediğim kas ağrıları olmadı. Sanırım bunu geçen haftaki etkinlik koşuşturmacasına borçluyum

Yol boyunca Doruk‘la bayağı bir konuşup kafa şişirdik sanırım. Çevreye verdiğimiz rahatsızlıktan ötürü özür dileriz.

Not: Bu yazıyı da sanırım işten kaytarmak için yazmaya başladım. Ben çalışmaya geri döneyim

1200 civarı katılımcı, 4 salonda paralel sunumlar, 2 salonda atöyle çalışmaları, sponsor sunumları, oyun turnuvası, koyu sohbetler derken yorgun ve fakat seneye daha da iyi bir etkinlik yapabileceğimizin güveniyle etkinliği tamamladık. Yorucu ama güzeldi.

Etkinlikte çekilen fotoğraflara buradan, yapılan sunumlara buradan erişebilirsiniz. Video kayıtları da pek yakında yayınlanmaya başlayacak ısrarla isteyiniz

Etkinlikte emeği geçen herkese teşekkür ediyor ve önümüzdeki etkinliklerde de aynı desteği bekliyorum

Yokyer aslında modern bir Peter Pan hikayesi gibi. Londra’nın altında Aşağışehir’de geçiyor. Her fantastik öyküde olduğu gibi temelde gene bir yol ve büyüme hikayesi ama burada büyüyen kişi kendini zaten büyümüş olarak gören bir yatırım danışmanı…
Gaiman’ın çizgi roman yazarlığından geldiğini düşündüğüm anlatımı ile karakterler canlı ve gözünüzün önünde beliriyorlar.

Son zamanlarda pek az kitabı elimden bırakamadan bir çırpıda okumuştum. Bu da onlardan biri.

Bu arada, henüz okumadıysanız Mezarlık Kitabı’nı da şiddetle tavsiye ederim.

Malatya hakkında ne yazık ki soğuk olması dışında bir şey söyleyemeyeceğim çünkü şehri görmedim. Uçaktan inip doğruca kampüse gittim ve kampüsten de uçağa…

Etkinlikte bulunan herkese çok teşekkür ederim…

Etkinliğin diğer konuşmacılarına bakarak konuşma konusu olarak “Özgür Yazılım İş Modelleri”ni belirlemiştim fakat katılımcıların büyük oranda öğrenci olması nedeniyle sunumu önemli oranda değiştirip “Özgür Yazılım Öğrencilere Ne Sağlar”a çevirdim. Bence etkinlik öğrenilere Bilişim Teknolojilerine farklı yaklaşımları göstermesi açısından oldukça başarılı oldu. Sunum notları seminer.linux.org.tr adresinden indirilebilir.

Gelelim asıl mevzuya Kıbrıs’a giderken “orada ne yemeli?” diye sorduğumda özel hiçbir şey yok dedikleri için aşağıdaki toplu yemek fotoğrafı var sadece

Aslında hafta sonu Hatay’da kalıp gezmeyi düşünüyordum ama pazar günü katılmam gereken bir düğün olduğu için ( mutluluklar Fırat ve Esen ) İstanbul’la geri döndüm. Dolayısı Hatay’ı görmek pek mümkün olmadı ama yemeklerinden tatmadan olmazdı. İşte bazıları aşağıda…

Önce açılış. Yayla çobasına benzer bir çorba, börekler ve oruk ( bildiğiniz içli köfte ).

Ardından ana yemek Tepsi kebabı.

Son olarak da tatlılar. Kabak ve ceviz tatlıları.

Hatay’a kadar gidip de Künefe yemeden olmaz dediler ama ben künefe sevmediğim için sadece ucundan tadına baktım…

Recep Kırmızı, Umuthan Uyan ve başta Alican Doğan olmak üzere bizi misafir eden herkese teşekkürler…

“İnci Gibi Dişler“, Zadie Smith’in ilk romanı. Kitabın arkasında yazdığına göre kitap daha bitmeden 80 sayfalık müsveddesini götürdüğü yayıncıdan 250.000 paund avans almayı başarmış. Londra’da yaşayan farklı milletlerden, dinlerden ve kuşaklardan kişilerin, göçmenlik, doğu-batı arasında kültürel farklılıklar, dönüşüm ve çatışmalarını sürükleyici bir dille anlatıyor. Tavsiye ederim.

Kitabı okurken, şu anda Londra’da yaşayan kuzenim, acaba bu kitapta anlatılanlar konsunda ne yorum yapar, diye geçti.  Kendisine buradan selam ederim

Kitaptan buraya aklımda kaldığı kadarıyla bir de özlü söz alayım :

“Bir erkek sarıldığı kadının yaşındadır!”

***

“Kitab-ı Duvduvani” ise Yusuf Hakan Erdem’in romanı. Bir süredir kitapçı raflarında elime alıp alıp bırakıyordum. Pişmanım. İlk seferinde alıp okumalıymışım. Kitaplar, yazarlar, yayın evleri, Osmanlı Tarihi üzerine harika bir “uydurukçuluk” örneği. Çeşitli göndermeler ile kendi kendini anlatan ve hatta kendi kendiyle eğlenen şahane bir kitap.

Kitabın dili Osmanlıca kelimeler ile ağırlaşıyor gibi gelse de ihtiyaç duyanlar için arkasında bir sözlük mevcut. Hatta bir kişi sözlüğü, yayın listesi ve 1. baskı için yorumlar kısmı da var. Kimler ne demiş kısmında kitaptan alıntılar olduğu kadar kitabın içeriğine çok uygun olarak ekşi sözlükten de alıntı var.

Bu arada ben de ekşiden bir yorum nakledeyim buraya :

“Bir kediden kaç bardak çay çıkar acaba?”