“İnci Gibi Dişler“, Zadie Smith’in ilk romanı. Kitabın arkasında yazdığına göre kitap daha bitmeden 80 sayfalık müsveddesini götürdüğü yayıncıdan 250.000 paund avans almayı başarmış. Londra’da yaşayan farklı milletlerden, dinlerden ve kuşaklardan kişilerin, göçmenlik, doğu-batı arasında kültürel farklılıklar, dönüşüm ve çatışmalarını sürükleyici bir dille anlatıyor. Tavsiye ederim.

Kitabı okurken, şu anda Londra’da yaşayan kuzenim, acaba bu kitapta anlatılanlar konsunda ne yorum yapar, diye geçti.  Kendisine buradan selam ederim

Kitaptan buraya aklımda kaldığı kadarıyla bir de özlü söz alayım :

“Bir erkek sarıldığı kadının yaşındadır!”

***

“Kitab-ı Duvduvani” ise Yusuf Hakan Erdem’in romanı. Bir süredir kitapçı raflarında elime alıp alıp bırakıyordum. Pişmanım. İlk seferinde alıp okumalıymışım. Kitaplar, yazarlar, yayın evleri, Osmanlı Tarihi üzerine harika bir “uydurukçuluk” örneği. Çeşitli göndermeler ile kendi kendini anlatan ve hatta kendi kendiyle eğlenen şahane bir kitap.

Kitabın dili Osmanlıca kelimeler ile ağırlaşıyor gibi gelse de ihtiyaç duyanlar için arkasında bir sözlük mevcut. Hatta bir kişi sözlüğü, yayın listesi ve 1. baskı için yorumlar kısmı da var. Kimler ne demiş kısmında kitaptan alıntılar olduğu kadar kitabın içeriğine çok uygun olarak ekşi sözlükten de alıntı var.

Bu arada ben de ekşiden bir yorum nakledeyim buraya :

“Bir kediden kaç bardak çay çıkar acaba?”

Bin kişi kadar Taksim Meydanı’ndan Galatasaray Meydanı’na kadar yürüdük. Talebimiz ise internet sansürlerinin kaldırılması ve insanların kendilerini özgürce ifade edebilmelerinin engellenmemesiydi.

Basın açıklamasının tam metnini Sansürsüz İnternet sitesinden okuyabilirsiniz. Diğer paylaşımları ise tüm sosyal medya üzerinde bulabilirsiniz. Eğer “şimdi kim uğraşıp arayacak” diyorsanız,  buyrun FriendFeed‘e bir bakın…

Fotograf : Hasan Ümit Ezerçe

Yürüyüş hakkında detaylar için SansursuzInternet.org.tr ve SansureKarsiYuruyus.com adreslerini ziyaret edebilirsiniz.

Cumartesi Taksim’de görümek üzere…

Bu arada artık Maçka Parkı’na yakın olan yeni evimle birlikte daha sık parka gidebileceğimi düşünüyorum. Hatta bugün keyifli bir pazar kahvaltısıyla sezonu açmış bulunuyorum…

Son olarak geçtiğimiz yıl içerisinde başta Öksüz Biraderler olmak üzere hatayıma ve evimize neşe katan herkese burdan kocaman bir teşekkür ederim. İyi ki varsınız!

Benim bilim-kurgu romanlara merakımı tetikleyen yazardır Jules Verne. Aradan geçen onca zamana karşın (1850′den bu yana ) yazmış oldukları, kurguladığı yolculuklar, aletler hala güncelliğini yitirmemiş olan bu bilim falcısının benim için çok önemli bir yeri vardır. Onun romanları ile dünyanın çevresinde, altında, üstünde, denizlerinde hatta Ay’ın çevresinde yolculuklar yaptım. Bu yolculukların bir kısmını önümde harita ile anlatılan mekanları bir bir bulup, aralarında ki mesafeleri ölçerek gerçekten yapılabilir olduklarını teyit edip, bir gün bende yapacağım diye düşleyerek gerçekleştirdim.

Bir süredir İthaki ve Tübitak Jules Verne romanlarını tam çeviriler ile yeniden yayınlamaya başlamışlardı ve ben biraz uzak duruyordum. Bunun nedeni ise, başladım mı hepsini okumadan bırakamayacağımı düşünmemdi. İşte o zaman gedi. 25 yıl sonra “Dünyanın Merkezine Seyehat”i yeniden okumaya başlayarak ve en az 25 yıl önce aldığım keyfi alarak Jules Verne yazına başladım.

Not: Bu yaza sponsor olan Kadir ve olacak olan diğer arkadaşlarıma teşekkürü bir borç bilirim

Not : Görsel bembi‘nin blogundan

İstanbul içinde en sevdiğim yürüyüş parkuru sanırım Beşiktaş İstinye arasında sahil yolu. Arada Ortaköyün ya da Bebek’in kalabalığından hızla kaçmak şartıyla tabii. Fakat son bir yıldır en sık yürüdüğüm yer ise Maçka Parkı. Biraz işimle ev arasında kalmasının etkisi yok değil. Ama bugünerde özellikle sıkça gitmemin nedeni İstanbul’un en bir göbeği sayılabilecek yerde sadece köpek gezdirenlerin, çokcuklarını yürüyüşe çıkarmış bir kaç çiftin ve liseli aşıkların olması, onlarında sayıca çok az olması galiba.

Sakince yürüyüp bir banka oturup kuşları dinlemek, ortalarda koşuşturan köpekleri seyretmek, kıyı köşeye oturmuş aşıkları rahatsız etmeden tembel tembel oturmak, bişeyler okumak beki de yazmak, sanırım sadece bana değil bir çok kişiye iyi gelecektir.

Peki niye bunlardan bahsediyorum? Çünkü geçenlerde bu parkın da yakında yerinde yeller esecekmiş gibi geldi. Parkın karşı yamacında, bir zamanlar bu parkın parçası olan alanda, sürekli bir şeyler yapılıyor. Evlendirme dairesi, araba tamir atölyesi, tüneller açılıyor. Yavaş yavaş park olmaktan çıktı ve yakında yamacın bu tarafınında kimsenin kullanmadığı, çok değeri bir arazinin boşa harcandığını düşünecek bazı büyükler müthiş kentsel dönüşüm projeleri ile gelecekler galiba.

Yani sizlere tavsiyem henüz park orada dururken faydalanmaya bakın. Yürüyün, koşun, çimenlere yayılın, parkın keyfini çıkarın. Ben öyle yapıyorum…

Dün gece İnci Aral’ın beni en az Ölü Erkek Kuşlar kadar etkileyen bir romanını daha okudum : Sadakat.

Roman kahramanlarından Ferda’ya, belki fiziki özellikleri, o mühendis kafası, hayat karşısındaki tutarsız duruşu, aşkı başka duygularla karıştırması, belki de sadece aynı zaman aralığında yaşayan erkek kahraman olması nedeniyle, kendimi bir şekilde yakın hissetim. Fakat beni asıl etkileyen Azra’nın inatla hatta takıntıyla düşlerine sahip çıkma çabasıydı sanırım.

Kitap kurgusu, romandan öte şiire yaklaşmış anlatımı ile daha ilk sayfada beni yakaladı :

“Kimse şeytanlarla boğuştuğumu bilmiyor. Adalet gibi kaskatıyım, ruhumu gizliyorum”.

Kitabı oluşturan aşk, ihanet ve sadakat hakkındaki hikayeye çok değinmeyeceğim. Aslında aklımda hala bir dolu şey dolanıyor. Fikirler arasında gidip geliyorum. Dolayısı ile beylik laflar ve genellemelerle okuma zevkinizi bozmak istemiyorum. Belki başka bir zamanda başka bir yazıda daha fazla bahsederim…

Ha bu arada, 20′li yaşlarımdan buyana geçen zamanda kitaplardan hayat dersi çıkarılmayacağını öğrenmiş bulunuyorum. Sonuçta herkes kendi biricik hayatını yaşıyor!

Neyse burdan yola çıkıp rakıya bir güzelleme yapayım dedim. Rakı’yı bir çok içkiye tercih ederim. Ama benim için bazı şartların oluşması gerekir yoksa olmaz içemem. Rakı masa içkisidir. Uzun sohbetlerin içkisidir. Öyle ayak üstü barda, yolda, oynarken vesaire içilmez. Masada da olmazsa olmaz ise sohbettir. Evet mezesiz olmaz ama o meze bir parça peynir, biraz yoğurt olsa yeterli olabilir. ( Bir tersi durum balık için geçerli. Balığı rakının hatrına yerim. ) Kısaca bir merasim, ritüel işidir.

Rakı’nın içilişinde ise her yiğidin kendi tarzı vardır derim ve kimseye karışmam. Normalde hiç soda içmem ama rakıyı sodayla içerim. Genelde yanında içilen şalgam ve benzerlerine ise hiç yüz vermem.

Ölçü konusu ise en önemlisidir der şu 20lik şişeleri icat eden arkadaşları yürekten kutlarım. Sağlığınıza…

Aslında Maçka Parkı son bir yıldır pek sevdiğim bir yürüyüş parkuru haline geldi benim için. Ev-iş arasında zaman zaman kaytarıp kafa dinlediğim bir yer oldu. Bir şekilde şehrin bu kadar içinde olup bu kadar gürültü ve kargaşadan uzak bir yer pek fazla değildir sanırım. Sırf bu nedenle pek duyurup insanları haberdar etmek istemiyordum ama oldu bir kere…

Beni en çok ilgilendiren konular ise Sun’ın özgür yazılım projelerine devam edilip edilmeyeceği konularında ise şimdilik olumlu haberler geliyor. Bütün bu projeler içerisinde devam edilmeyeceği açıklanan tek proje şimdilik Kenai.

Umarım hepimiz için mutlu son olur…

Ek: Kültür Mantarı‘nın yönlendirmesi ile James Gosling’in bu konu ile ilgili blogunu gördüm ve ordaki görselin de burada saklanmasının iyi olacağını düşünüp buraya kopyaladım…